معرفی جمهوری نیجر(Niger)

نیجر کشوری محصور در خشکی و در صحرای غرب آفریقا قرار دارد و با کشورهای الجزایر، لیبی، بورکینافاسو، مالی، چاد، بنین و نیجریه همسایه است. مساحت این کشور 1.267.000 کیلومتر مربع و ششمین کشور بزرگ آفریقا پس از سودان، الجزایر، کنگو، لیبی و چاد می‌باشد. حدود ۸۰ درصد خاک این کشور را صحرا تشکیل می دهد. دسترسی به آب با وجود ساخت مخازن ذخیره آب در شهرها، همچنان مشکل بیشتر مردم نیجر است. پیشروی صحرا هر ساله 200.000 هکتار از زمین‌های نیجر را تحت تاثیر قرار می دهد. برنامه‌های دولت برای احیای این زمین‌ها اغلب با خشکسالی و قطع بی رویه درخت ها به منظور تهیه چوب و نابودی زمین‌های کشاورزی مواجه است. از سال 1990 یک سوم از مساحت جنگل ها از بین رفته و تنها یک درصد از مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده است. به مدد تلاش جمعی کشاورزان در احیای طبیعت، در سال 2005 و در مقایسه با سال 1970، بیش از 5 میلیون هکتار از زمین‌های این کشور علائم احیای پوشش گیاهی را به خود دیده و افزایش باروری و بهره وری کشاورزی بهبود یافته و هر ساله به مناسبت استقلال نیجر برنامه درختکاری در استان‌ها برگزار می‌شود. همچنان برخی از حیوانات مانند فیل، شیر و زرافه به دلیل تخریب جنگل ها و شکار غیر قانونی در خطر انقراض قرار دارند. آخرین گله از زرافه‌های آزاد غرب آفریقا در روستای کوره و در نزدیکی شهر نیامی (80 کیلومتری) می زیند. در منطقه مشترک بین نیجر، بنین و بورکینافاسو پارکی محافظت شده به نام "پارک دبلیو w" (که وجه تسمیه آن بدلیل پیج و خم های رود نیجر در این منطقه که به شکل حرف دبیلو به چشم می خورد) واقع شده است. در رود نیجر، اسب های آبی تا حدی محافظت شده اند که در اثر تکثیر، آن‌ها تهدیدی برای ساکنین محلی رود نیجر محسوب می‌گردند. در نیمه‌های شب این حیوانات با غارت زمین‌های اطراف، طبیعت بکر کناره رود نیجر را از بین می‌برند. در این کشور فصل زمستان وجود ندارد و اساسا هوا در این کشور اصلا سرد نمی‌شود. بیشتر ماه‌های سال هوای این کشور بسیار گرم و نیمه خشک و دمای هوا بین ۴۰ تا ۴۵ درجه است و فقط در ماه‌های آگوست و سپتامبر شاهد بارندگی‌های پراکنده هستیم و ماههای نوامبر و دسامبر هوا کمی خنک می‌شود. مهم ترین منابع طبیعی این کشور، اورانیوم، نفت، طلا، ذغال سنگ و آهن می‌باشد. نیجر در تاریخ ۳ آگوست ۱۹۶۰ اعلام استقلال کرد و در تاریخ ۱۸ دسامبر همان سال به عنوان جمهوری نیجر اعلام موجودیت نمود.

حدود ۹۹ درصد از جمعیت این کشور مسلمان هستند و براساس آمار اعلام شده ۲۷ میلیون نفر می‌باشد. بیش از ۷۰ درصد جمعیت این کشور جوانان تشکیل می دهند. براساس گزارش سازمان ملل، نیجر در سال ۲۰۱۴ در رتبه ۱۸۸ جهان از لحاظ شاخص های توسعه انسانی قرار دارد. این کشور به دلیل مشکلات خشکسالی‌ مکرر، بیابان زائی، ناامنی غذائی و درگیری‌های نظامی و تروریسم با فقر مواجه و سیاست های استعماری فرانسه طی حدود ۷۰ سال گذشته و سایر کشورهای غربی در بی ثباتی و عقب ماندگی این کشور نقش اساسی داشته است. 

کشور نیجر به 8 استان تقسیم شده است: آگادز(AGADEZ)، دوسو(DOSSO)، مارادی(MARADI)، تاوآ(TAHOUA)، تیلابری(TILLABERY)، زیندر(ZINDER)، دیفا(DIFFA) و نیامی NIAMEY (پایتخت)

 اقوام مختلف در نیجر عبارتند از : هوساها 53.5 درصد از جمعیت را تشکیل می دهند و در منطقه ی دالول مااوری(شرق نیجر و در نزدیکی شهر دیفا) و شهر زیندر در مرکز و شرق کشور نیجر زندگی می‌کنند. این قوم با فرهنگ مشترک با مردم نیجریه است. ژرماها و سونراهی‌ها 19 درصد جمعیت که درغرب کشور زندگی می‌کنند و تیره‌های ووگوش و کورتیه را هم در بر می‌گیرد.طوارق (10.6 درصد) توبو (0.5 درصد) و عرب ها (0.3) در شمال و شمال شرقی، کانوری (4.6 درصد) و بودووما در منتهی علیه شرق کشور نیجر و پل ها (10.4 درصد) در سراسر نیجر پراکنده هستند.

براساس منشور قانون اساسی جدید که در فوریه سال ۲۰۲۵ به تصویب «شورای مشورتی بازسازی نیجر» و به تایید ژنرال عبدالرحمان تیانی رئیس جمهور نیجر رسیده است، زبان رسمی نیجر «هوسا»می‌باشد و زبان‌های فرانسه و انگلیسی به عنوان زبان‌های کاری می‌باشند. همچنین حدود ده زبان محلی: ژرماها و سونراهی، تماشک یا طوراق، پل یا فولفولده، کانوری، عربی، گورمانتشه، توبو و بودووماو.. وجود دارد. 

توصیه‌های مسافرتی:

۱- جهت مسافرت به نیجر اخذ روادید از سفارت این کشور در تهران الزامی می‌باشد و امکان اخذ روادید فرودگاهی برای شهروندان ایرانی در نیجر مقدور نمی‌باشد.

۲- تزریق واکسن تب زرد برای ورود به نیجر الزامی است. تاکید می‌شود این واکسن ۱۰ روز قبل از سفر تزریق شود.

۳- در طول اقامت صرفا از آب های معدنی بسته بندی شده استفاده و از مصرف میوه جات، سبزیجات خام و مواد غذائی که از سلامت و شیوه بهداشت و طبخ آنها اطمینان ندارید، جدا خودداری شود.

۴- بیماری‌های مالاریا و تیفوئید در نیجر شیوع دارد و امکانات درمانی و بهداشتی این کشور هم بسیار ضعیف است.